۱-  گفته بودم که رفتم به شهر کودکی هایم(دهدشت). شهری که کودکی های خواهر و برادرهایم را در آغوش گرفته است. بازهم همان خبرهای تکراری قدیمی. اعتیاد، درگیری، فساد، نا امنی، برخورد انتظامی ها، پارتی، فقر، بی پناهی، بیماری و ... خلاصه این دهدشت ما به یمن و برکت وجود مسئولین همیشه در صحنه، یک پا آفریقاست!

۲- بیش از یک هفته آب شرب خانه مان بوی بدی می داد و حال مان به هم خورده بود و مدام توی خانه درگیری بود که ظرف ها بوی بد دارند!! بعدا فهمیدیم که لوله انتقال آب شرب، در محل ورودی شهر و دقیقا وسط مسیر فاضلاب شهری، هنگام کارهای عمرانی و سازندگی!! شکسته شده و ما کلا فاضلاب نوش جان می کردیم و مشت محکم می زدیم به دهن آمریکای جنایتکار در حالی که بیمارستان و درمانگاه ها پر شده بود از بچه های کوچکی که آب فاضلاب خورده بودند و الکی مریض شده بودند!!

۳-  فیلم "موش سرآشپز" را هم دیدم. در یک صحنه موش به ابوی گرامی اش میگه : "ما نباید دزدی کنیم!" ابوی گرامی اش هم کلی بهش بر می خوره و میگه : "ما که دزدی نمی کنیم. فقط نیاز خوراکمان را تامین می کنیم. این حرفها چرته!". موشه میگه:"پس چرا همه میگن ما دزدیم!!".

نتیجه می گیریم تمام دنیا هر چه در مورد ما میگن همش چرته و ما باید کار خودمان را بکنیم و مشت محکم به دهانشان بزنیم. ما کلا حقوق بشر را از حفظ هستیم و آب فاضلاب دهدشت هم هیچ ربطی به حقوق بشر و این چرت و پرت ها ندارد.